Wim Papiermole (*1922) studeerde medicijnen in Utrecht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij weigerde de loyaliteitsverklaring te tekenen, die de Duitsers van studenten eisten, en dook onder bij een boer in Aalten.
Er kwamen vanaf de zomer van 1942 steeds meer onderduikers, omdat de Duitsers een verplichte Arbeitseinsatz instelden: mannen boven de 18 jaar moesten verplicht een half jaar voor de Duitsers werken. In het najaar van 1944 werden bovendien extra mannen opgeroepen om tankgrachten te graven langs de Duitse grens. Omdat niet genoeg mannen uit Aalten zich meldden, werden 12 gijzelaars vastgezet, die mogelijk zouden worden gefusilleerd. Een van hen was de vader van Wim Papiermole.
Wim Papiermole kwam dit op zijn onderduikadres te weten en besloot zich bij de Duitsers te melden. Hij zou met onderbrekingen tot het einde van de oorlog graafwerkzaamheden verrichten bij Zevenaar. Zo moeilijk kunnen keuzes zijn in een oorlog.