Collectie Nederlandse niet-industriële tegels

De deelcollectie Nederlandse niet-industriële tegels bestaat uit losse tegels en tegelvelden, beschilderd in tinglazuur. De techniek van het tinglazuur is eind 16de eeuw uit Zuid-Europa via Antwerpen naar Nederland gekomen. Aanvankelijk werden tegels en aardewerk in heldere kleuren vol beschilderd, vanaf ca. 1625 vindt de overgang plaats naar de bekende blauw-witte decoratie. In de 18de en 19de eeuw zijn veel tegels enkel in paars (mangaan) geschilderd.Tegels zijn altijd gebruikt als een praktische en decoratieve wandversiering. De beschildering is soms puur ornamenteel met geometrische patronen en gestileerde bladmotieven. Karakteristiek voor de Nederlandse tegel zijn echter de vele figuratieve voorstellingen met schepen, soldaten, landschappen, bijbelse verhalen, bloemen, vogels, ambachten, kinderspelen en dergelijke. Ook deze figuratieve tegels zijn voorzien van omlijstingen en hoekmotieven die in een groter vlak een sterke decoratieve werking hebben.
Tegels werden vooral geproduceerd in steden in Holland en Friesland. Het zijn ook deze laag gelegen delen van het land waar van oudsher de meeste tegels in de muur werden gezet. Vooral de achterwand van de haard en plinten werden betegeld, omdat tegels makkelijk met water te reinigen zijn. Topstukken zijn een tulp over twee tegels geschilderd die in Hoorn is gevonden van ca. 1640, een tegel in een unieke omlijsting die in een beerput van het huis De Keyserinne in de Warmoesstraat in Amsterdam is gevonden van ca. 1620 en een gedateerde Delftse bijbeltegel uit 1659 naar ontwerp van Leonaert Bramer (1596-1674).