Collectie Buitenlandse industriële tegels

De deelcollectie Buitenlandse industriële tegels bestaat uit losse tegels, tegelvelden en tableaus die vervaardigd en of gedecoreerd zijn met industriële technieken. De Engelse ingenieur Richard Prosser vroeg in 1840 patent aan voor zijn methode om fijne poederklei met een laag vochtgehalte onder grote druk samen te persen. Het was zijn opzet om op deze manier knopen te fabriceren. De aardewerkfabrikant Herbert Minton onderkende direct de mogelijkheid om hiermee op een efficiënte wijze tegels te produceren die veel sterker waren dan tot dan toe gebruikelijk en hij verwierf een aandeel in het patent van Prosser. Het is mogelijk om deze tegels, eenmaal gebakken, direct te beschilderen en dan van een transparante laag glazuur te voorzien. In het verlengde van deze vernieuwing experimenteerde men ook met drukwerk-decoraties of het persen van reliëf-patronen. Grootschalige productie van tegels ontstond in de 19e eeuw onder meer in Engeland, Duitsland en België. In deze landen waren fabrieken met soms tientallen tegelpersen (Mintons Chinaworks, Mintons Ltd en Johnson in Engeland, Boizenburg in Duitsland, Helman in Brussel en verschillende producenten in Hasselt in België). Na 1920 ontstond ook in Japan een omvangrijke, op Engelse voorbeelden gebaseerde tegelindustrie voor de Chinese markt. De volgens de nieuwe techniek vervaardigde tegels werden in de eerste helft van de 20ste eeuw op grotere schaal in de architectuur toegepast dan voorheen. Hierbij kun je denken aan portieken, raambogen en interieurs van winkels met levensmiddelen zoals slagers en viswinkels. Maar ook werden deze tegels in meubilair toegepast, zoals kapstokken, tafelbladen en paraplubakken. Een topstuk is een tegeltableau van een dame met lelie omstreeks 1900, gemaakt door Mintons Ltd, ontworpen door Léon V. Solon. Het tableau is vervaardigd in opdracht van de Amsterdamse tegelhandelaar A. Heystee.