Collectie Video en andere media

Videokunst is een kunstrichting die vanaf 1960 is ontwikkeld en gebruik maakt van de mogelijkheden van elektronische en digitale registratie en weergave van beeld en geluid. Het MMKA verzamelt videowerken en video-installaties vanaf 1984. Video wordt ondermeer gebruikt om een act of life-performance vast te leggen en om later tentoon te stellen. Voorbeelden hiervan zijn de vastgelegde performances van Pepe Espaliú, Regina Galindo, Nan Hoover, Pink, Lyvia Polanji, Marije van Dyck, Janneke Viegers en Ulay/Abramovic. Behalve als registratie van een performance wordt video ook gebruikt voor werken die geënsceneerd en bedacht zijn speciaal om als videowerk vertoond te worden. We onderscheiden hierin de video’s met een verhaalstructuur met een begin en eindpunt, in de werken van bijvoorbeeld Pieter Cornelissen, Bart Dijkman, Cheryl Donegan, Tjarda Sixma/ Michiel Vijselaar, Corinna Schnitt en Caitlin Hulscher. In de videowerken van Else Stansfield / Madelon Hooykaas, is echter vaker sprake van herhaling van beelden, een duidelijk begin- en eindpunt ontbreekt. Een video-installatie omvat meerdere beeldende elementen, ten minste één daarvan bestaat uit videobeelden. Voorbeelden in de collectie zijn ‘Pfft..’ (1981) van Servaas, en de ruimtevullende installaties ‘The Imagecollector’ (2001) van Femke Schaap en ‘Smog, Smoke & Fortune’ (2003) van Saskia Janssen. Multi-screen installaties bestaan uit meerdere videobeelden. Voorbeelden daarvan zijn van Ang Tiong, L.A. Raeven en Giny Vos. Een theaterachtige enscenering speelt een belangrijke rol in het werk van Erzsébet Baerveldt, Mathilde ter Heijne en van Lydia Schouten. Een meer surrealistische enscenering wordt gebruikt in de videowerken van Annemarie Nibbering, Saskia Olde Wolbers, Marie-Ange Guilleminot en Paul de Reus. Verder beschikt het MMKA over een geluidswerk (1997) van Ann Veronica Janssen en ‘Break. Dance’ (1996-1997) van Jeanne van Heeswijk.