Collectie Installaties

In de installatiekunst is de aandacht niet zozeer op één object zoals een schilderij of een sculptuur gericht, maar op de relatie tussen verschillende elementen of een interactie tussen meerdere objecten en hun context. Deze kunstdiscipline, die vanaf 1984 door het MMKA wordt verzameld, kent altijd op een of andere manier een wederkerige relatie tussen waarnemer en kunstwerk, kunstwerk en ruimte, ruimte en waarnemer. Installaties worden meestal opgebouwd uit verschillende voorwerpen, zoals meubels, afval en gebruiksvoorwerpen. Voorbeelden hiervan zijn ‘Mdm. Dupont’ (1982) van Kate Blacker, (de ‘Zeilwagen’ (1983) van Carel Visser, ‘Deze Plaats’ (1984) van Albert van der Weide, de ‘Caketafel’ (1997) van Merijn Bolink, ‘Small fragment with imaginary drainhole’ (1999) van Mark Manders, en ‘Bed’ (1994) van Maria Roosen. Soms worden ook nieuwe materialen gebruikt, zoals in ‘Inscriptions’ (1984) van Andrea Fisher, ‘Vet’ (1991) van Helen Frik, ‘Nachtwerk’ (1990) van Margriet Kemper, ‘Mr. Hyde’ (2000) van Paul de Reus, ‘Danke Schön’ van Atelier van Lieshout (2002), 'Love Serie II' (1993) van H.W. Werther en ‘We confess, we confess... we are the playthings of an immoral delirium’ (1991) van Lydia Schouten. Een verwijzing naar bestaande gebouwen ligt ten grondslag aan de serie ‘Tresses’ (hoofdtooien) van Meschac Gaba. Installaties die speciaal voor een locatie zijn gemaakt zijn ‘Siste Viator’ (1993) van Allen Ruppersberg, ‘Toko’ (2000) van Fransje Killaars, de tuininstallaties 'I Almost Forgot' (2001) van Peter Santino, het ‘Glazen Stoeptegel’ project (1994) van Maria Strik en ‘On invisible waves’ (2001) van Soheila Najand. Soms komt ook video, fotografie geluid en/of tekst voor, zoals in de installaties van Hale Tenger, Mathilde ter Heijne en Saskia Janssen. ‘Detail wall drawing’ (2001-2002) van Job Koelewijn bestaat uit een diaprojectie en teksten die telkens ter plekke op de muur worden geschreven.